عصر ایران: پشت هر هواپیمای افسانه ای، خلبانی قرار دارد که حاضر است مرزهای ممکن را به چالش بکشد. ولادیمیر ایلیوشین خلبان سرشناس آزمایشگر شوروی و خلبان ارشد آزمایشگر دفتر طراحی پاول سوخو، یکی از همین چهره ها بود. در این تصویر، او در مقابل سوخو T-۴ «سوتکا» ایستاده است؛ هواپیمایی که یکی از بلندپروازانه ترین پروژه های صنعت هوافضای شوروی در دوران جنگ سرد محسوب می شد.
سوخو T-4 برای پرواز با سرعت بیش از 3 ماخ طراحی شده بود و از فناوری هایی بهره می برد که در زمان خود بسیار پیشرفته بودند. استفاده گسترده از تیتانیوم در سازه، سامانه کنترل پرواز سیمی، تجهیزات الکترونیکی پیشرفته و دماغه متحرک که برای بهبود دید خلبان هنگام برخاست و فرود پایین می آمد، از مهم ترین ویژگی های این هواپیما بود.
T-4 در ابتدا با هدف ایفای نقش یک بمب افکن و هواپیمای شناسایی راهبردی بسیار پرسرعت طراحی شد؛ هواپیمایی که بتواند در ارتفاع بالا و با سرعتی بسیار بیشتر از هواپیماهای متعارف به اهداف دوردست دسترسی پیدا کند.
با وجود جاه طلبی های فراوان، پروژه T-4 هیچ گاه به تولید انبوه نرسید. تنها چند فروند نمونه اولیه ساخته شد و برنامه در میانه دهه 1970 متوقف شد. افزایش هزینه های توسعه، تغییر اولویت های نظامی شوروی و رقابت با پروژه های دیگری مانند توپولف Tu-160 از عواملی بودند که در کنار گذاشته شدن این هواپیمای بلندپروازانه نقش داشتند.
سوخو T-4 هرگز وارد خدمت عملیاتی نشد، اما میراث آن همچنان در تاریخ هوانوردی باقی مانده است؛ هواپیمایی که با وجود عمر کوتاه پروژه، نشان داد مهندسان شوروی در اوج جنگ سرد تا چه اندازه برای عبور از مرزهای فناوری هوانوردی جاه طلب بودند.
