برترینها: اظهارات اخیر رئیسجمهور درباره توقف آبیاری چمنهای نهاد ریاستجمهوری و «خشککردن» آنها، با واکنشهایی همراه شده است. در ادامه یادداشت «شرق» را میخوانید:
رئیسجمهور در سخنان اخیر خود درباره مصرف آب در نهاد ریاستجمهوری، پس از اشاره به آبیاری چمنها گفتهاند که دستور دادهاند آبیاری آنها متوقف شود و «خشکشان کنند». در کشوری که با محدودیت جدی منابع آب روبهرو است، حساسیت بالاترین مقام اجرائی کشور نسبت به مصرف آب ضروری است. درست به همین دلیل، نسخهای که از این سطح برای مواجهه با کمآبی ارائه میشود نیز اهمیت دارد.
مسئله این نیست که چمنهای پرمصرف را به هر قیمتی سبز نگه داریم. بسیاری از الگوهای رایج فضای سبز در ایران، از سطوح وسیع چمن تا برخی گونههای پرنیاز به آب، با واقعیت اقلیمی و منابع آبی کشور تناسب ندارند و باید تغییر کنند. اما میان «مدیریت و تغییر الگوی فضای سبز» و «خشککردن» تفاوتی اساسی وجود دارد.
اگر پوشش گیاهی یک مجموعه پرمصرف یا نامتناسب با شرایط اقلیمی است، قطع آبیاری و رهاکردن آن تا خشک شود، جایگزین مدیریت آب نیست. مدیریت از جایی آغاز میشود که برای پوشش نامتناسب، جایگزینی کمآببر و متناسب با اقلیم و کارکرد فضا تعریف شود؛ یعنی بدانیم چه پوششی جایگزین میشود، چه میزان آب نیاز دارد، آب آن از چه منبعی تأمین میشود و چه کارکردی را باید حفظ کند. تفاوت «خشککردن» و «مدیریت» دقیقا همینجاست.
مسئله فقط فضای سبز نهاد ریاستجمهوری نیست؛ مسئله الگویی است که از بالاترین سطح اجرائی کشور برای مدیریت فضای سبز در شرایط کمآبی ارائه میشود. اگر این الگو به دوگانه «آبیاری یا خشککردن» تقلیل پیدا کند، یک مسئله پیچیده مدیریتی به انتخابی ساده اما ناکافی فروکاسته میشود.
