حمله روزنامه نزدیک به رئیس مجلس به پایداریچی های تندرو
روزنو :عیار سیاسی جریانها معمولاً در روزهای عادی مشخص نمیشود؛ بحرانها، جنگها و بزنگاههای امنیتیاند که وزن واقعی افراد و گروهها را عیان میکنند.
روزنامه خراسان نوشت:در ماه هایی که کشور درگیر یکی از پیچیدهترین و پرتنشترین مقاطع امنیتی و سیاسی خود بود، بخشی از نیروهای سیاسی و اجتماعی، بیهیاهو آبرو، امنیت، زمان و حتی زندگی خود را برای حفظ ثبات کشور وسط میدان آوردند؛ اما در سوی دیگر، جریانی نیز تلاش کرد از شرایط جنگی و التهاب افکار عمومی، سکویی برای بازگشت به حاشیهسازی و تسویهحساب سیاسی بسازد.
انتخابات هیئترئیسه مجلس شاید یکی از روشنترین صحنههای نمایش این شکاف بود؛ جایی که پروژه تحریم انتخابات، فضاسازی علیه ریاست مجلس و حملات سازمانیافته پیامکی علیه محمدباقر قالیباف، نهتنها به نتیجه نرسید، بلکه به ضد خود تبدیل شد.
حضور ۲۷۶ نماینده در فرایند رأیگیری و افزایش رأی قالیباف از ۲۱۹ رأی سال گذشته به ۲۳۵ رأی، عملاً به یک رفراندوم خاموش علیه جریانهای تریبون باز تبدیل شد که طی هفتههای اخیر تلاش میکردند خود را نماینده بدنه انقلابی مجلس معرفی کنند.
جریانی که در ماههای اخیر با حملات مستمر به شورای عالی امنیت ملی، دولت، تیم سیاست خارجی و حتی ساختارهای رسمی تصمیمگیری، تلاش داشت فضای دوقطبی جدیدی در کشور ایجاد کند.
در همین چارچوب، مجتبی زارعی عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس، در اظهاراتی کمسابقه، از تلاش یک «حزب سهچهارنفره» برای اخلال در روند انتخابات سخن گفت و مدعی شد یکی از نمایندگان شناختهشده جریان رادیکال، با حضور در محل اخذ رأی تلاش کرده با جنجالآفرینی و تحریک افکار عمومی روند انتخابات را تحت تأثیر قرار دهد؛ تلاشی که به گفته او با بیاعتنایی کامل نمایندگان مواجه شد.
زارعی همچنین از سازماندهی گسترده پیامکی علیه رئیس مجلس پرده برداشت؛ اقدامی که به گفته او با هدف تخریب قالیباف، تهدید نمایندگان و هدایت آرا به سمت نامزد همسو با این جریان صورت گرفته بود. او حتی مدعی شد دو چهره ارشد همین طیف، مقابل درهای ورودی محل رأیگیری مشغول رایزنی مستقیم برای جذب رأی بودهاند؛ موضوعی که از نگاه او نشانه تناقض آشکار میان «تحریم نمایشی انتخابات» و «تلاش پشتپرده برای کسب قدرت» است.
شاید مهمترین پیام انتخابات امروز مجلس همین باشد: بخش مهمی از بدنه سیاسی کشور، در شرایط جنگی و امنیتی، دیگر تمایلی به سیاستورزی مبتنی بر التهاب دائمی، تریبونسازی عصبی و تخریب ساختارهای رسمی ندارد.
خلاصه آنکه افزایش رأی قالیباف را میتوان صرفاً یک موفقیت فردی ندانست، بلکه نشانهای از ترجیح «ثبات و مدیریت» بر «هیجان و آشوب سیاسی» در بخشی از فضای پارلمانی کشور تلقی کرد.
واقعیت این است که جنگ فقط آرایش میدان منطقه را تغییر نداد؛ جنگ، ترازوی جدیدی برای سنجش بلوغ سیاسی جریانها ساخت. در این ترازو، برخی گروهها تلاش کردند خود را در قامت «صدای انقلابیگری» بازنمایی کنند، اما نتیجه انتخابات هیات رئیسه مجلس نشان داد میان هیاهوی رسانهای و وزن واقعی سیاسی، فاصلهای جدی وجود دارد.
