صحن دانشگاه‌های کشور در روز‌های اخیر به آینه‌ای تمام‌نما از التهابات و شکاف‌های عمیق اجتماعی بدل شده است که در آن، فریاد‌های اعتراض و تقابل‌های فیزیکی، جایگزین کرسی‌های آزاداندیشی و گفت‌و‌گو شده‌اند. آنچه طی سه روز متوالی در پردیس‌های مرکزی تهران، مشهد و اصفهان گذشت، فراتر از یک ابراز عقیده ساده، نشان‌دهنده سرریز شدن خشونت و خشم خیابانی به محیطی است که روزگاری مهد عقلانیت شمرده می‌شد. این وضعیت که اکنون دامنه آن به شکلی بی‌سابقه گسترش یافته، محصول مستقیم شکافی است که میان لایه‌های مختلف جامعه ایجاد شده و تبلور عینی آن را می‌توان در تقابل‌های رودرروی دانشجویان مشاهده کرد؛ جایی که دیگر مشخص نیست در میان دود، سنگ و فریاد، چگونه می‌توان از زبان مشترک و گفت‌و‌گو سخن گفت.

روز گذشته نیز افرادی قصد حمله به مقبره شهدای دانشگاه را داشتند و صحنه‌هایی زشت رقم خورد. امروز هم همان افراد دانشگاه را با باشگاه مشت‌زنی اشتباه گرفتند و حملات به دانشجویان شرکت کننده در مراسم شهدا را آغاز کردند.