تیم ایران؟ عقب نشینی مقابل حریفی که قابل بردن بود

این حساسترین و مهمترین بازی تاریخ فوتبال ایران بود. حساس و مهم به قدمت یک تاریخ. تاریخی که می توانست یک صعود تاریخی را برای ما رقم بزند. از همین رو امیر قلعه نویی تصمیم گرفته بود برای این بازی مطمئن ترین ترکیب خود را به زمین بفرستد. امیر بعد از نمایش موفق سه دفاعه در برابر بلژیک، در این بازی هم تیمش را با ۳ دفاع در برابر مصر ارنج کرده بود. با این تفاوت که این بار سیستم را از ۴-۵-۱ انتخابی برابر بلژیک به ۳-۵-۲ برابر مصر تغییر داده بود. آنچه نشان می داد که امیر علاوه بر استحکام خط دفاعی به حمله و گل زدن هم می اندیشد. با این وجود برای محکم کردن فاز تدافعی دو هافبک دفاعی را در زمین قرار داده بود و محمد قربانی را در کنار سعید عزت اللهی در ترکیب اصلی قرار داده بود تا یک سیم خاردار پیش روی خط دفاعی بکشد.

نتیجه این تاکتیک منهای یک گل زودهنگام، کنترل مصر در پشت یک سوم دفاعی خودی بود. جایی که حملات مصر عمدتا به پشت محوطه جریمه ما ختم می شد. 

با آغاز نیمه دوم مصر بازی را بهتر آغاز کرد و توپ را به زمین ایران برد. با اضافه شدن عمر مرموش، بیشتر برنامه مصر نفوذ از کناره ها بود و با توجه به گوش ها و وینگرهای سرعتی خود با این تاکتیک موقعیت های متعددی را خلق کرد. 

ایران که با توجه به نتایج گروه های دیگر، پیش بینی می کرد با ۳ امتیاز هم به احتمال فراوان جزو صعودکنندگان قرار می گیرد، در نیمه دوم کامل عقب نشست و حفظ دروازه را در اولویت قرار داد.

مصر پس از نیمه نخست، بازی ها را به کناره ها برد و از کانال های کناری حمله کرد که نتیجه این تغییر تاکتیک موقعیت های بیشتری بود که مصر بدست آورد اما نتیجه ای نداشت. ایران در ثانیه های تلف شده ناگهان ریتم بازی را تغییر داد و جلو کشید و دو موقعیت عالی خلق کرد تا این پرسش بوجود بیاید چرا در سراسر بازی اینگونه حمله نکردیم و موقعیت خلق نکردیم؟