حسین مرعشی: ایران باید دستاورد نظامی خود را به دستاورد دیپلماتیک تبدیل کند و در مذاکرات امتیاز بگیرد

حسین مرعشی دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی در روزنامه ایران نوشت:در سال‌های اخیر نیز جنگ غزه با وجود خسارت‌های سنگین انسانی و ویرانی گسترده، در نهایت رژیم اسرائیل را ناچار کرد که به سمت مذاکره و گفت‌وگو حرکت کند. مذاکره بخشی از مبارزه و جزئی از فرآیند مقاومت ملی است لذا نباید اصل گفت‌وگو را زیر سؤال برد.

گفت‌وگو، چه با حضور میانجی و چه بدون میانجی، بخشی از روند دفاع از منافع ملی محسوب می‌شود. مسأله اصلی، چگونگی مذاکره و دستیابی به نتیجه‌ای است که حقوق کشور را تأمین کند.

ایران امروز در موقعیتی قرار دارد که با وجود برتری طبیعی و نظامی آمریکا در مقاطع مختلف تاریخی، توانسته است شرایطی ایجاد کند که آمریکا و اسرائیل ناچار به پذیرش آتش‌بس شوند. اکنون بیش از آنکه ایران به توافق و مصالحه نیاز داشته باشد، طرف مقابل نیازمند کاهش تنش و رسیدن به تفاهم است. نمونه روشن این مسأله، شرایط تنگه هرمز است. جایی که به گفته برخی تحلیلگران، جهان در برابر قدرت ایران ناچار به عقب‌نشینی شده است.

آمریکایی‌ها با وجود تلاش‌های فراوان، نتوانستند اجماع بین‌المللی لازم را برای باز کردن تنگه هرمز ایجاد کنند. نه کشورهای اروپایی و نه کشورهای آسیایی حاضر نشدند در این مسیر با واشنگتن همراه شوند.
حتی فرماندهان ارتش آمریکا نیز در جلسات کنگره به صراحت اعلام کردند که منطقه خلیج فارس به‌شدت ناامن و پرتنش است و امکان اقدام نظامی مؤثر برای باز کردن تنگه وجود ندارد. این مسأله نشان‌دهنده قدرت بازدارندگی ایران و توان کشور در دفاع از منافع، حیثیت و شرافت ملی است. همین قدرت می‌تواند در مذاکرات نیز به پشتوانه‌ای مهم برای دستیابی به حقوق ایران تبدیل شود. در چنین شرایطی، انتظار می‌رود مذاکره‌کنندگان بتوانند از ظرفیت‌های ایجادشده بهره بگیرند و حقوق کشور را تثبیت کنند. پس از آن نیز باید مسیر جبران خسارت‌های ناشی از جنگ و بازسازی توان اقتصادی و زیرساختی کشور دنبال شود.

در این میان، اختلاف دیدگاه‌ها درباره روند مذاکرات می‌تواند بر فضای تصمیم‌گیری اثر بگذارد. البته اغلب جریان‌ها و افرادی که در عرصه سیاسی حضور دارند، با وجود تفاوت‌نظرها، از سر دلسوزی برای ایران و جمهوری اسلامی سخن می‌گویند. با این حال، تفاوت در میزان تجربه، واقع‌بینی و تحلیل شرایط می‌تواند به برداشت‌های متفاوتی منجر شود.
آنچه امروز اهمیت دارد، این است که نیروهای نظامی و رزمندگان توانسته‌اند یک پیروزی میدان و سیاسی مهم رقم بزنند و اکنون وظیفه مذاکره‌کنندگان است که این دستاورد  را در عرصه دیپلماسی تثبیت کنند.