مطالعهای تاریخی درباره حکومت غزنوی
روزنو :محمدامین حیات مقدم نوشت:
در سدههای آغازین دوران اسلامی، تحولات سیاسی و نظامی متعددی در بخشهای شرقی جهان اسلام رخ داد که زمینه را برای ظهور حکومتهای تازه فراهم کرد. یکی از این حکومتها، دولت غزنوی بود که توسط فرماندهانی ترکتبار شکل گرفت. این فرماندهان پیش از دستیابی به قدرت سیاسی، عمدتاً در ساختار نظامی خلافت فعالیت میکردند و بهتدریج نقش مؤثری در اداره مناطق مختلف به دست آوردند.
نیاز خلافت عباسی به نیروهای منظم و کارآمد، باعث شد ترکان جایگاه مهمی در سپاه پیدا کنند. توان رزمی و انسجام لشکری آنان موجب افزایش نفوذشان در امور نظامی شد و همین نفوذ، مسیر دستیابی برخی از آنان به قدرت سیاسی را هموار کرد. در چنین شرایطی، غزنه بهتدریج به مرکز حکومتی مستقل تبدیل شد.
سبکتکین از جمله فرماندهانی بود که توانست از این موقعیت بهره ببرد و پایههای حکومت غزنوی را در غزنه استوار سازد. پس از او، محمود زمام امور را در دست گرفت و با تکیه بر نیروی نظامی سازمانیافته، قلمرو حکومت را گسترش داد. در دوران او، دولت غزنوی به اوج قدرت خود رسید و به یکی از بازیگران اصلی صحنه سیاسی منطقه بدل شد.
دوران زمامداری محمود با لشکرکشیهای متعدد به سرزمینهای شرقی، بهویژه مناطق شبهقاره هند، همراه بود. این اقدامات سبب تضعیف حکومتهای محلی و افزایش نفوذ سیاسی غزنویان شد. همچنین منابع مالی حاصل از این لشکرکشیها، نقش مهمی در تثبیت قدرت حکومت و اداره امور ایفا کرد.
در کنار فعالیتهای نظامی، سلطان محمود برای تقویت جایگاه سیاسی خود، ارتباطش را با خلافت عباسی حفظ نمود. افزون بر این، در دوره او توجه به مسائل علمی و فرهنگی افزایش یافت و غزنه به محلی برای حضور دانشمندان و اهل فرهنگ تبدیل شد که این امر به ارتقای جایگاه فرهنگی حکومت غزنوی انجامید.
پس از درگذشت سلطان محمود، بهدلیل اختلافات داخلی میان جانشینان و همزمان با قدرتگیری نیروهای رقیب، بهویژه سلجوقیان، توان سیاسی و نظامی غزنویان بهتدریج کاهش یافت. هرچند این حکومت برای مدتی به حیات خود ادامه داد، اما اقتدار دوره محمود تکرار نشد و روند افول آغاز گردید.
در مجموع، حکومت غزنوی نمونهای از دولتهایی است که با تکیه بر قدرت نظامی شکل گرفت و در تحولات سیاسی شرق جهان اسلام نقش مهمی ایفا کرد، اما ضعف ساختار داخلی و ناتوانی جانشینان مانع تداوم اقتدار آن شد.
منابع و مآخذ
مشکور، محمدجواد. تاریخ ایرانزمین: از روزگار باستان تا انقراض قاجاریه.
